Αρχική

Θ’ ΚΛΕΙΣΘΕΝΕΙΑ 2017 – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ & ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Διαβάστε ολόκληρη την πρόσκληση & το πρόγραμμα ΕΔΩ

Εξέταση υποψηφίου για τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ-ΑΕ την προσεχή Τρίτη 25.7.2017 – Συζήτηση προσωρινής διαταγής αναστολής αυτής την Δευτέρα ώρα 12:00 στο Πρωτοδικείο Αθήνας.

Προς: την Πρόεδρο και τα μέλη
της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας
της Βουλής των Ελλήνων

ΘΕΜΑ: Εξέταση υποψηφίου για τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ-ΑΕ την προσεχή Τρίτη 25.7.2017 – Συζήτηση προσωρινής διαταγής αναστολής αυτής την Δευτέρα ώρα 12:00 στο Πρωτοδικείο Αθήνας.

Έχω την τιμή να σας γνωρίσω ότι με μεγάλη μου λύπη και εξαιτίας της μη ανταποκρίσεως των αρμοδίων του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης και του Υπουργού να ανταποκριθούν στα αιτήματά μου για εμπιστευτική ακρόασή μου ως δικηγόρου της ΕΡΤ-ΑΕ επί τριακονταετία και συνυποψηφίου για τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ-ΑΕ, αναγκάζομαι σήμερα να καταθέσω τη συνημμένη αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, με αίτημα προσωρινής διαταγής (αριθμός κατάθεσης ΓΑΚ: 561481/ΕΑΚ 8558/2017) για να αναστείλετε τη διαδικασία που προβλέπει ο νόμος, ως προς την αναγκαία προαπαιτούμενη γνωμοδότησή σας επί του ως άνω θέματος (και παρακαλώ να με καλέσετε για εξέταση των αιτημάτων και αιτιάσεών μου από την Επιτροπή Σας), η οποία αίτησή μου θα συζητηθεί την προσεχή Δευτέρα 24 Ιουλίου 2017 ώρα 12:00 για τις αιτούμενες 3 προσωρινές διαταγές, έχει ως εξής:

 

Συζήτηση προσωρινής διαταγής αναστολής 20/07/2017

Διαβάστε ολόκληρο το δικόγραφο ΕΔΩ

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΚΔΟΘΗΚΕ Η ΠΡΩΤΗ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

apofasi-efeteiou-3253-2016
Διαβάστε ολόκληρη την Απόφαση του Εφετείου ΕΔΩ

Μετά από πολύχρονο δικαστικό αγώνα δικαιώθηκε η προσπάθεια του δικηγορικού μας γραφείου (www.geokolaw.gr) να αποδοθούν οι ευθύνες της τράπεζας ALPHA BANK για πλημμελή πληροφόρηση των πελατών της, τουλάχιστον σε σχέση με τα ομόλογα της «Lehman Brothers» που τους έπεισε να τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους με δήθεν εγγυημένες αποδόσεις, χωρίς να λάβει ή να μεταφέρει όπως θα όφειλε τα μηνύματα των αγορών.

Στην εφετειακή απόφαση 3253/2016 που εκδόθηκε πρόσφατα γίνεται δεκτή η επιχειρηματολογία που πρωτόδικα ανέπτυξε ο γνωστός για πράξεις νομικού ακτιβισμού δικηγόρος Γιώργος Κόκκας για θέματα της τράπεζας στη Δυτική Ελλάδα και μάλιστα είχε δεχτεί κατά μειοψηφία και πρόεδρος του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθήνας που δίκασε την υπόθεση και υιοθέτησε το Εφετείο με τη συμβολή και του εξαίρετου συναδέλφου κ. Αθ. Τομαρά δημιουργώντας δεδικασμένο εις βάρος των Τραπεζών που αποκρύπτουν ή δεν αξιολογούν όπως οφείλουν την πληροφόρηση που έχουν για τους πελάτες τους (και με ενδεχόμενη ιδιοτέλεια).

Αυτή η απόφαση μπορεί να αποτελέσει σταθμό για ανάλογες ευθύνες όλων των Τραπεζών και για πολλά άλλα ζητήματα σχετικά με την υποχρέωση τους να αποζημιώνουν τους πολίτες – πελάτες τους όταν παραπληροφορούν ή αποκρύπτουν στοιχεία που όφειλαν να γνωρίζουν γενικότερα σε πολλά θέματα της σύγχρονης οικονομικής κρίσης. Ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε αναλογικά τις παραδοχές της εφετειακής αυτής απόφασης που παρατίθεται και για συναφείς υποθέσεις, ιδίως για τα «κόκκινα» δάνεια που επαπειλούν με κατασχέσεις ακινήτων των Ελλήνων πολιτών!

ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΑΝΩΤΑΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΝΑ ΔΙΚΑΣΟΥΝ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ!!!

aed-05072016-apofasi-02032017

Μόνο ως αρνησιδικία μπορεί να χαρακτηριστεί η υπεκφυγή των 11 αρχιδικαστών και των τριών ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας να πάρουν θέση επί της ουσίας για το αν οι νόμοι που ψηφίστηκαν ενάντια στο «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού που τόλμησε να εκφράσει με το Δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 είναι ανυπόστατοι. Ενάντια στην επιταγή του Συντάγματος (άρθρο 52) να εγγυώνται την εφαρμογή του Συντάγματος άφησαν τους Ειρηνοδίκες και τους άλλους κατώτερους από αυτούς δικαστές να επιλύσουν το θέμα, χωρίς να τολμήσουν να πάρουν θέση, όπως όφειλαν. (ολόκληρη η Απόφαση ΕΔΩ)

Το «Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας» και ο νόμιμος εκπρόσωπός του δικηγόρος Γ. Λ. Κόκκας που μόνοι από όλο τον ελληνικό λαό έφεραν το τεράστιο αυτό ζήτημα ενώπιον της απαιτούμενης δικαστικής κρίσης για να περισωθούν οι Έλληνες από τις απαράδεκτες θυσίες που άδικα υποβάλλονται απαντούν άμεσα και αμεσοδημοκρατικά με τη μεγάλη συνάντηση αμεσοδημοκρατών από όλη την Ευρώπη στη Θεσσαλονίκη και στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα από σήμερα έως τις 5 Μαρτίου 2017 (link που παραπέμπει στη συνάντηση της Θεσσαλονίκης) επιστρατεύοντας πλέον διεθνώς τις δυνάμεις που αντιμάχονται το μοντέλο παγκοσμιοποίησης και υποταγής για να λυτρωθεί επιτέλους ο ελληνικός λαός και η ανθρωπότητα! Η συγκυρία των αλλεπάλληλων πετυχημένων δημοψηφισμάτων σε αυτή την κατεύθυνση (Ελληνικό: http://www.s120s.gr/?p=2370 – Βρετανικό για Brexit: http://www.dimopolis.gr/?p=4303 & Ιταλικό: http://www.dimopolis.gr/?p=4609) καθώς και η εκλογή της διοίκησης Τραμπ στην Αμερική πείθουν ότι μια Πανευρωπαϊκή Συμμαχία για μια Ευρωπαϊκή Συμπολιτεία με Άμεση Δημοκρατία είναι εφικτή!

 

Σχετικά με την πρόταση να κριθεί αντισυνταγματικό το «χαράτσι» της ΔΕΗ.

Δυστυχώς η Ολομέλεια Αρείου Πάγου αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων για το Χαράτσι των Ελλήνων, αφού μόνο η πρόεδρος του Αρείου Πάγου και μια άλλη Αρεοπαγίτης στάθηκε συνεπής στην άποψη για αντισυνταγματικότητα του ΕΝΦΙΑ / ΕΕΤΗΔΕ σε μια σύνθεση 22 Αρεοπαγιτών!

Βλέπε σχετικα άρθρα μας:

  1. Δικάζεται αύριο 19/11/2015 στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου το χαράτσι της ΔΕΗ από το Ε.Κ.Α.Δ. Μάθε την αλήθεια!
  2. Πρόταση να κριθεί αντισυνταγματικό το «χαράτσι» της ΔΕΗ.

Ολόκληρη η αγόρευση του εκπροσώπου του Ελληνικού Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας δικηγόρου Γιώργου Λ. Κόκκα:

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ για τη ΔΙΚΗ του ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο την 9.11.2016.

aed-091116

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ

Την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου εκδικάστηκε στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο το πρώτο σκέλος της αναγνωριστικής προσφυγής που κατέθεσε ο δικηγόρος Γ. Λ. Κόκκας στην επέτειο του Δημοψηφίσματος και αφορά την αναγνώριση του ανυπόστατου των νόμων που ψηφίζει η Ελληνική Βουλή μετά το Δημοψήφισμα και ταυτίζονται με τα προαπαιτούμενα των θεσμών που απέρριψε ο ελληνικός λαός εκφράζοντας τη Λαϊκή Κυριαρχία την 5η Ιουλίου 2015. Το δεύτερο σκέλος της προσφυγής που αφορά τη χρηματοδότηση του Ελληνικού Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας επειδή συμμετείχε το 2014 στο συνασπισμό κομμάτων και κινήσεων που εξέλεξαν ευρωβουλευτή τον Νότη Μαριά, επιφυλάχτηκε το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο να κρίνει με προδικαστική του απόφαση και με άλλη σύνθεση.

Τα βασικά επιχειρήματα που ανέπτυξε σε μια περιεκτική και ίσως ιστορική του ομιλία ο κ. Κόκκας…

ΣΧΕΤΙΚΟ VIDEO

…συνοψίζονται στο γεγονός της αρμοδιότητας του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, αφού είναι αποκλειστική για τα δημοψηφίσματα και όταν ο Συνταγματικός Νομοθέτης καταγράφει ότι είναι αρμόδιο για το κύρος και τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων, δεν εννοεί προφανώς το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος (outcome) δηλαδή ένα απλό αριθμό (στην προκειμένη περίπτωση το 61,3% των Ελλήνων που ψήφισαν «ΟΧΙ») αλλά γενικότερα την εφαρμογή των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος στην νομοπαρασκευαστική και δικαστική πραγματικότητα (γι αυτό και χρησιμοποιεί στον πληθυντικό ‘’την αρμοδιότητα για τα αποτελέσματα’’ και όχι ‘’για το αποτέλεσμα’’). Επίσης, ο κ. Κόκκας διέκρινε τα δύο νομοθετικά σώματα που αναγνωρίζει το ισχύον Σύνταγμα, δηλαδή τον κυρίαρχο Λαό, όταν αυτός εκφράζεται νομοθετικά με δεσμευτικά δημοψηφίσματα (όπως την 5/7/2015) και την Βουλή των Ελλήνων (αντιπροσώπων) που οφείλει να υπακούει σε όποια αποτελέσματα δημοψηφίσματος μέχρι ένα τυχόν νεότερο δημοψήφισμα να ανατρέψει το προηγούμενο (όπως αυτό συνέβη στις περιπτώσεις της Δανίας και της Ιρλανδίας όταν έγιναν δεύτερα δημοψηφίσματα που ανέτρεψαν τα προηγούμενα σε περιπτώσεις κυρώσεων των συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνεπώς θα πρέπει το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, να εκδώσει μια ιστορική απόφαση ως μόνο αρμόδιο δικαστήριο στην Ελλάδα, για να μην έχουμε αρνησιδικία και στα πλαίσια του άρθρου 52 του Συντάγματος που απαιτεί και από τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης να εγγυώνται τις αρχές Λαϊκής Κυριαρχίας κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, να κάνει δεκτή την αναγνωριστική αυτή προσφυγή σηματοδοτώντας και προς την Βρετανική Δικαιοσύνη την πραγματική έννοια της Δημοκρατίας και της νομικής έννοιας της Λαϊκής Κυριαρχίας για την υπόθεση του BREXIT, που είναι σε εξέλιξη στην Βρετανική Δικαιοσύνη και θα δικαστεί σε ανώτατο βαθμό στις αρχές Δεκεμβρίου. Ελπίζουμε το Ελληνικό Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο να έχει προλάβει ως τότε να εκδώσει τουλάχιστον θετική απόφαση στο αίτημα ασφαλιστικών μέτρων που υπέβαλε ο δικηγόρος Γ. Κόκκας για το ζήτημα των πλειστηριασμών και κατασχέσεων πρώτης κατοικίας των Ελλήνων, επειδή οι πρόσφατες διατάξεις επίσπευσής τους βασίζονται σε νόμο μεταγενέστερο του Δημοψηφίσματος, που προβλεπόταν όμως στα προαπαιτούμενα τα οποία αρνήθηκε ο κυρίαρχος Ελληνικός Λαός.

Όσοι συμπολίτες μας επιθυμούν να καταγραφεί
όποια τυχόν σχετική άποψή τους στις προτάσεις – υπόμνημα
που θα κατατεθούν για την ολοκλήρωση της διαδικασίας
το μεσημέρι της Τετάρτης 16 Νοεμβρίου 2016,
μπορούν να αποστείλουν έγκαιρα τις απόψεις τους στα:
Tηλέφωνα: 210 364 8300, 694 454 5888, Fax: 210 361 0882,
E-mail: geoko@otenet.gr & ekad@dimopolis.gr
Ιπποκράτους 42 – Αθήνα 10680

Διαβάστε το σχετικό Δελτίο Τύπου της 04/11/2016 ΕΔΩ
Διαβάστε τη σχετική Εισήγηση του Α.Ε.Δ. ΕΔΩ
Διαβάστε ολόκληρη την Αναγνωριστική Προσφυγή ΕΔΩ

H δική για το δημοψηφίσμα του 2015 στις 09 Νοεμβρίου 2016.

DIMOVOULIO_LOGO_FINAL_DIMOPOLIS

«ΔΗΜΟΒΟΥΛΙΟ ΠΟΛΙΤΩΝ»
www.dimovoulio.gr

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΔΗΘΕΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΜΑΣ ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 2015 ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 9.11.2016 ΣΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Την Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016 (και ώρα 18:00) στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (του άρθρου 100 του Συντάγματος) θα εκδικασθεί η αναγνωριστική προσφυγή του Δικηγόρου κ. Γιώργου Κόκκα που προσέφυγε ατομικά και με τις ιδιότητες του ως συντονιστής των «ΔΗΜΟΒΟΥΛΙΟ ΠΟΛΙΤΩΝ», «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» (Ε.Κ.Α.Δ.) και «ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ» (Ν.ΕΛ.Σ.Ε.), με την οποία ζητείται να ακυρωθούν όλοι οι Νόμοι που ψηφίστηκαν μετά το Δημοψήφισμα και είναι σε αντιδιαστολή με το ΟΧΙ του Ελληνικού Λαού, στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015.

Η αναγνωριστική αυτή προσφυγή στρέφεται κατά του Ελληνικού Δημοσίου, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης, και όσων επιτηρούν το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή κατά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής , της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Ε.Κ.Τ.) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.) -γνωστών ευρύτερα ως «θεσμών» ή «τρόϊκα» ή «κουαρτέτο»-.

Η αναγνωριστική προσφυγή τάσσεται υπέρ:

Α) Του κύρους και των αποτελεσμάτων του Δημοψηφίσματος που διενεργήθηκε την Κυριακή 5.7.2015 για κρίσιμο εθνικό θέμα σύμφωνα με το άρθρο 44 παρ. 2 εδ. α΄ του Συντάγματος

Β) Της αναγνώρισης του γεγονότος ότι με βάση τα αποτελέσματα του Δημοψηφίσματος αυτού κανένας κοινός νόμος που προέκυψε από την Βουλή των Ελλήνων, ούτε Νομολογία Ελληνικού Δικαστηρίου (ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΥΧΟΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟ ΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ) δύνανται να αντιτίθενται στην αρνητική απάντηση που εξέφρασε ο Ελληνικός Λαός, ασκώντας την λαϊκή κυριαρχία ως θεμέλιο του πολιτεύματος, στα ουσιαστικά ζητήματα που περιείχοντο στα δύο ερωτήματα που ετέθησαν υπό την κρίση του Ελληνικού Λαού (και κατεγράφησαν ως προαπαιτούμενα, τόσο κατά τις διαπραγματεύσεις της Ελληνικής Κυβέρνησης προ του Δημοψηφίσματος, όσο και στην Νομοθεσία μετά το Δημοψήφισμα, εξαιτίας του υπερνομοθετικού περιεχομένου αποτελέσματός του, δεσμευτικά έναντι του κοινού νομοθέτη).

Στην 30σελιδη προσφυγή μεταξύ άλλων ζητούνται:

  1. Να αναγνωρισθεί ότι οι διατάξεις όλων των μετά την 5.7.2015 νόμων και ιδίως των Ν. 4387 / 2016, 4389 / 2016, Ν. Αυγ. 2015, καθώς και όλα τα άρθρα των νόμων αυτών, που αντίκεινται στην κατά τα προαναφερθέντα άρνηση του Ελληνικού Λαού να επικυρώσει τα προαπαιτούμενα των εξωχώριων θεσμών με το Δημοψήφισμα της 5.7.2015 παραβιάζουν τα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ τις θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος, που αφορούν το Θεμέλιο του πολιτεύματος, δηλαδή την άσκηση της λαϊκής κυριαρχίας (άρθ. 1§2) και τις διατάξεις των άρθρων 1§3 («όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό και υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους»), 2§1 («ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας»), 44§2 για την προβλεπόμενη συνταγματικά έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας με Δημοψήφισμα και την ακροτελεύτια διάταξη του άρθρου 120 του Συντάγματος, που απαιτεί στην παρ. 2 αυτού και από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο να υπερασπίζεται αυτό όταν καταλύεται, όπως στην επίδικη υπόθεση.
  2. Να αναγνωρισθεί το γεγονός ότι με βάση τα αποτελέσματα του Δημοψηφίσματος αυτού κανένας κοινός νόμος που προέκυψε από την Βουλή των Ελλήνων, ούτε Νομολογία Ελληνικού Δικαστηρίου μετά το Δημοψήφισμα της 5.7.2015, δύνανται να αντιτίθενται στην αρνητική απάντηση που εξέφρασε ο Ελληνικός Λαός, ασκώντας την λαϊκή κυριαρχία ως θεμέλιο του πολιτεύματος στα ουσιαστικά ζητήματα που περιείχοντο στα δύο ερωτήματα που ετέθησαν υπό την κρίση του Ελληνικού Λαού (και κατεγράφησαν ως προαπαιτούμενα τόσο κατά τις διαπραγματεύσεις της Ελληνικής Κυβέρνησης προ του Δημοψηφίσματος, όσο και μετά το Δημοψήφισμα, αποτελεί δέσμευση υπερνομοθετικού περιεχομένου και έχει δεσμευτικά αποτελέσματά του έναντι του κοινού νομοθέτη)
  3. Να διαταχθούν ασφαλιστικά μέτρα και δη ως πρόσφορο ασφαλιστικό μέτρο η άμεση αναστολή ισχύος όλων των προαναφερθέντων ενδεικτικά αλλά και των λοιπών νομοθετημάτων, που αντίκεινται στα αποτελέσματα του Δημοψηφίσματος της 5.7.2015, υπό την έννοια ότι εμπεριέχουν τα προαπαιτούμενα των ερωτημάτων που ετέθησαν με το ως άνω Δημοψήφισμα ενώπιον του Ελληνικού Λαού μέχρι την έκδοση της αποφάσεως του Δικαστηρίου Σας».
  4. Να αναγνωριστεί το γεγονός ότι το «Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας» (www.dimopolis.gr), ως κατεξοχήν αρμόδιο με έννομο συμφέρον να διεκδικήσει τα πιο πάνω αιτήματα στην Ελλάδα, δικαιούται της αναλογικής χρηματοδότησης που δίνεται στα Ελληνικά κόμματα, καθόσον ο συνασπισμός που εξέλεξε τον Ευρωβουλευτή Νότη Μαριά στο Ευρωκοινοβούλιο στις Ευρωεκλογές του 2014 αποτελείται και από τον πολιτικό αυτό φορέα και έθεσε σωρευτικά το αίτημα αυτό εξαιτίας των αντιφάσεων που περιέπεσαν τα Ανώτατα Ειδικά Δικαστήρια (Άρειος Πάγος, Συμβούλιο Επικρατείας, Ελεγκτικό Συνέδριο) σχετικά με την νόμιμη υπόσταση του Κινήματος αυτού.

Η Δίκη, της 9ης Νοεμβρίου 2016, του Ελληνικού Δημοψηφίσματος 2015 θα πρέπει να συσχετιστεί άμεσα με την έκδοση της ανάλογης απόφασης σε δίκη που μόλις διεξήχθη στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά αντίστροφο τρόπο για το ίδιο θέμα. Δηλαδή σε προσφυγή που ασκήθηκε στο αντίστοιχο Ανώτατο Δικαστήριο της Βρετανίας, για να μη θεωρηθεί ότι αρκεί το Δημοψήφισμα Ιουνίου 2016 της για έξοδο της χώρας αυτής από την Ευρωπαϊκή Ένωση που υπερψήφισε ο Βρετανικός Λαός, δυστυχώς το Δικαστήριο αυτό, εξέδωσε μια λανθασμένη απόφαση, ότι δήθεν δεν αρκεί η έκφραση της Λαϊκής Κυριαρχίας που έγινε με το Δημοψήφισμα και πρέπει να επικυρώσει την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η Βουλή των εγγλέζων Λόρδων για να πραγματοποιηθεί!

Ελπίζουμε η αρνητική για εμάς εισήγηση του εισηγητή Συμβούλου Επικρατείας για την αντίστοιχη δίκη του Ελληνικού Δημοψηφίσματος να μην επικρατήσει τελικά, όταν την Τετάρτη οι Έλληνες ανώτατοι Δικαστές θα πρέπει να βρεθούν αντιμέτωποι με τη συνείδησή τους και την Ελληνική ιστορία, που καθιστά την Ελλάδα λίκνο της αυθεντικής Δημοκρατίας παγκοσμίως και να κάνουν δεκτή την αναγνωριστική προσφυγή για το Δημοψήφισμα, διδάσκοντας Δημοκρατία και Ιστορία στην ισοπεδωμένη από τις ερπύστριες της Παγκοσμιοποίησης Ανθρωπότητα.

Τονίζεται ότι η συνεδρίαση του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου είναι δημόσια και η είσοδος ελεύθερη για τους πολίτες στη μεγάλη αίθουσα του Αρείου Πάγου στον πρώτο όροφο του κτιρίου επί της Λ. Αλεξάνδρας και ελπίζουμε ότι οι Έλληνες θα δώσουν βροντερό παρών υποστήριξης κατά την εκδίκαση την Τετάρτη 9/11 και ώρα 18:00.

Το «Δημοβούλιο Πολιτών», που την Παρασκευή 11/11/2016 γιορτάζει στον αρχαιολογικό χώρο της Πνύκας (ώρα 15:30) τα (5) συνεχή χρόνια δημιουργικής λειτουργίας του και δημιουργίας σχετικού Συνταγματικού Εθίμου, καλεί όλους τους συνειδητοποιημένους Έλληνες να βρίσκονται τόσο στον Άρειο Πάγο την προσεχή Τετάρτη, όσο και στην Πνύκα την προσεχή Παρασκευή για να διεκδικήσουμε την εφαρμογή παράλληλων θεσμών στη χώρα μας και τη θεσμοθέτηση του «Δημοβουλίου Πολιτών» ως (Κάτω) Βουλής των Ελληνικών Κοινοτήτων στο Νέο Ελληνικό Σύνταγμα, που ήδη εξαγγέλθηκαν οι διαδικασίες θεσμοθέτησής του (όπως το προτείνει η «ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ» (Ν.ΕΛ.Σ.Ε.), www.s120s.gr).

Αθήνα, 4 Νοεμβρίου 2016

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Tηλέφωνα: 210 364 8300, 694 454 5888, Fax: 210 361 0882, E-mail: dimovoulio@dimovoulio.gr Ιπποκράτους 42 – Αθήνα 10680 www.dimovoulio.gr

epomenes-synantiseis-exoikiosis

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ για κρίσεις Συμβουλίου Επικρατείας και Δίκη Δημοψηφίσματος της 9-11-2016.

ekad_full-logo

www.dimopolis.gr
Ιπποκράτους 42, Αθήνα, 10680 Τηλ: 2103648300 Φαξ: 2103610882
e-mail : ekad@dimopolis.gr

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 26/10/2016

ΑΜΦΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΑΝ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ
ΕΙΧΕ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ!
ΜΑΛΛΟΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ
ΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΑΠΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΘΕΜΑΤΑ!

Το Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας (Ε.Κ.Α.Δ. – www.dimopolis.gr), απέκτησε δυστυχώς τα τελευταία χρόνια πικρή εμπειρία για το αν το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της χώρας, δηλαδή το Συμβούλιο της Επικρατείας είχε τη δυνατότητα να κρίνει αντικειμενικά και δίκαια το φλέγον ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών που με συνεχόμενες διασκέψεις «έσερνε» χωρίς λύση. Δυστυχώς απέδειξε τουλάχιστον κατά την τελευταία διετία ότι άγεται και φέρεται από την εκάστοτε Εξουσία και ιδιοτελείς σκοπιμότητες, χωρίς να παρέχει τις απαραίτητες εγγυήσεις αντικειμενικότητας που απαιτεί ο ρόλος του για ένα τέτοιο σημαντικό για τη Δημοκρατία ζήτημα.

Συγκεκριμένα: το Ε.Κ.Α.Δ τον Ιούλιο του 2013 μετά το αντισυνταγματικό κλείσιμο της ΕΡΤ ΑΕ, άσκησε αίτηση ακυρώσεως με 19 βάσιμους λόγους ενάντια στις διοικητικές πράξεις που εξυπηρέτησαν αυτό το κλείσιμο, το οποίο βασίστηκε σε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που ουδέποτε κυρώθηκε από τη Βουλή όπως προβλέπει το Σύνταγμά μας.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε αυτή τη δίκαιη (απ)αίτησή μας, νομιμοποιώντας τη νομοθέτηση των Κυβερνήσεων, χωρίς την επικύρωση από τη Βουλή, αφού αντί να συνεκδικάσει το μεγάλο αυτό ζήτημα την 27η Σεπτεμβρίου 2013 που θέσαμε ευθαρσώς με την αίτησή μας αυτή ακυρώσεως μαζί με την αντίστοιχη αίτηση της ΠΡΟΣΠΕΡΤ , όπως ήταν μαζί γραμμένες στο έκθεμα του δικαστηρίου, προτίμησε αυθαίρετα και αντιδεοντολογικά να τις χωρίσει! Έτσι μεθόδευσε παράνομα, υπακούοντας την τότε Κυβέρνηση για την κατάργηση της ΕΡΤ, ώστε να δικάσει μόνο την υπόθεση της ΠΡΟΣΠΕΡΤ για το ίδιο ακριβώς ζήτημα του παράνομου κλεισίματος της ΕΡΤ και να δημιουργήσει σκόπιμα νομολογιακό τετελεσμένο εις βάρος της δικής μας ανάλογης αίτησης, κατ’ εντολήν των αρμόδιων Υπουργών της τότε κυβέρνησης Σαμαρά.

Όταν στις 10 Ιανουαρίου 2014 ήταν να δικαστεί μετ’ αναβολή η ίδια υπόθεση του Ελληνικού Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας και του νομίμου εκπροσώπου του, δικηγόρου Γ. Λ. Κόκκα, όχι μόνο ξανά ανέβαλε αυθαίρετα την εκδίκαση στην Ολομέλειά του, η οποία δίκασε τις τηλεοπτικές άδειες που δίνονται σύμφωνα με τον επιλεγόμενο νόμο Παππά, αλλά ο τότε πρόεδρος του ΣτΕ χρησιμοποίησε αστυνομική βία αυθαίρετα για να αποβάλει τον διαμαρτυρόμενο και καταγγέλλοντα αυτή την αθέμιτη πρακτική δικηγόρο και νόμιμο εκπρόσωπο του Κινήματός μας.

Τελικά η υπόθεση αυτή εκδικάστηκε το Μάρτιο 2014, λίγο πριν εκδοθεί η απόφαση απορρίψεως της ανάλογης αίτησης ακυρώσεως της ΠΡΟΣΠΕΡΤ για ελεγχόμενους νομικά λόγους και εξέδωσε μετά από ενάμιση χρόνο μια παρόμοια απόφαση που απέρριπτε και την αίτησή μας, ως προς το Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας ως δήθεν απαράδεκτη επειδή αυτό αποτελεί πολιτικό κόμμα και ως προς τους 19 λόγους ακυρώσεως του κ. Γιώργου Κόκκα, επαναλαμβάνοντας την προηγούμενη απόφασή του, που δολίως και χωρίς δικαιολογημένο λόγο δεν συνεκδικάστηκε η υπόθεση όπως έπρεπε.

Κατόπιν κάποιων μηνών την 3η Ιουλίου 2015 η ίδια Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκανε δεκτή την πρόσθετη παρέμβαση του Ελληνικού Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας, ως πολιτικού Κόμματος και του νομίμου εκπροσώπου του υπέρ του κύρους του δημοψηφίσματος Ιουλίου 2015, που διεξήχθη δύο μέρες κατόπιν.

Όμως το ίδιο το ΣτΕ σε ελάσσονα σύνθεση του 4ου τμήματος, απέρριψε μόλις πρόσφατα την αίτηση ακυρώσεως (που ο νόμιμος εκπρόσωπος του πολιτικού κόμματος «Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας» άσκησε, σύμφωνα και με τις προηγούμενες δύο αποφάσεις του ΣτΕ), η οποία αφορούσε τον παράνομο αποκλεισμό του από την χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων, που έπρεπε να λαμβάνει καθόσον ήταν μέλος του τετραμελούς Συνασπισμού κομμάτων, με την επωνυμία ‘’Ευρωπαϊκό Αντιμνημονιακό Μέτωπο’’ που εξέλεξε ευρωβουλευτή τον κ. Ν. Μαριά και συνεπώς κάθε μέλος αυτού του Συνασπισμού κομμάτων, όφειλε να λαμβάνει 25% της κρατικής χρηματοδότησης που προβλέπεται. Με μόνο αιτιολογικό ότι δεν ήταν πολιτικό κόμμα και παρά το γεγονός ότι το ίδιο συμμετείχε νόμιμα στις ευρωεκλογές 2004 και 2009 επίσης.

Είναι προφανής και σε αυτή την περίπτωση η υποταγή του Ανωτάτου Ακυρωτικού δικαστηρίου της χώρας μας στα κελεύσματα και πάλι της Εκτελεστικής Εξουσίας, αφού ο νέος συνασπισμός εξουσίας διέταξε τη μη συμπερίληψη αυτού του επικίνδυνου για το πολιτικό σύστημα της κομματοκρατίας πολιτικού σχηματισμού, για να μη μπορέσει σε συνθήκες οικονομικής κρίσεως να αναδείξει τον πολιτικό του ρόλο, που συναντά πλέον τις επιθυμίες πλειοψηφικών ρευμάτων του Ελληνικού Λαού για ένα Νέο Σύνταγμα Άμεσης Δημοκρατίας για την Ελλάδα μας.

Ερωτάται συνεπώς κάθε καλόπιστος κριτής και πολίτης αυτής της χώρας αν το Συμβούλιο της Επικρατείας με την σύγχρονη στελέχωση του έχει την επάρκεια να κρίνει τόσο σημαντικά πολιτικά ζητήματα, όπως των τηλεοπτικών αδειών, όταν αποδεδειγμένα «άγεται και φέρεται» από τη βούληση των κομμάτων και εξουσιών και δεν υπερασπίζεται με τις παλινωδίες του το κύρος που οφείλει να έχει για να εκδίδει αποφάσεις σε τόσο σοβαρά πολιτικά ζητήματα. Ίσως θα πρέπει στη διαδικασία που ξεκίνησε για Αναθεώρηση ή καλύτερα Αλλαγή του ισχύοντος Συντάγματος να εξεταστεί σοβαρά η μετεξέλιξη πολλών αρμοδιοτήτων του ΣτΕ με έντονο πολιτικό περιεχόμενο δημοσίου συμφέροντος σε Συνταγματικό Δικαστήριο και μάλιστα να εξεταστεί η στελέχωσή του και με ενόρκους Ηλιαστές Πολίτες/Δικαστές σε αμεσοδημοκρατική κατεύθυνση !

Ας ελπίσουμε, ότι το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο του άρθρου 100 του Συντάγματος, που δικάζει την 9η Νοεμβρίου 2016 το απόγευμα στη μεγάλη αίθουσα του Αρείου Πάγου τη Δίκη του Δημοψηφίσματος του 2015, σε σχετική αναγνωριστική προσφυγή που κατέθεσε την 5η Ιουλίου 2016, στην επέτειο του Δημοψηφίσματος, ο ίδιος δικηγόρος και νόμιμος εκπρόσωπος του Ελληνικού Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας Γιώργος Κόκκας, με αίτημα να μην φέρουν έννομες συνέπειες όλοι οι νόμοι που συγκρούονται με το «ΟΧΙ» του Δημοψηφίσματος και ταυτόχρονα θα κρίνει και το ζήτημα των πιο πάνω αντιφατικών αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας και άλλων Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας μας ως προς την νομική υπόσταση του Κινήματός μας, θα διαφυλάξει το κύρος της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, όπως αυτή πρέπει να λειτουργεί στην Ελλάδα, χωρίς να προσκυνά τις κομματικές εξουσίες!

 

Η αναγκαιότητα συντακτικής συνέλευσης και η ολοκλήρωση του κύκλου της μεταπολίτευσης.

oloklirosi-kyklou-metapoliteusis

Ο παρών τόμος που ο αναγνώστης κρατά στα χέρια του περιλαμβάνει τις τροπολογίες και προτάσεις που κατέθεσαν οι βουλευτές τόσο της συμπολίτευσης όσο και των κομμάτων της αντιπολίτευσης κατά την αναθεωρητική διαδικασία του 1975. Η συγκέντρωση και μελέτη των υλικών αυτών δεν έχει μόνο ιστορική αξία. Είναι, αντίθετα, άμεσα χρήσιμη για τις σημερινές αναζητήσεις και προβληματισμούς. Τούτο δεν συμβαίνει επειδή γενικά τα ιστορικά διδάγματα είναι συχνά πολύτιμα για την εξαγωγή συμπερασμάτων για το σήμερα.

Η αναθεωρητική διαδικασία του 1975 αποτέλεσε ένα σημαντικό σταθμό στη μεταπολεμική αλλά και γενικότερα στη συνταγματική και πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Η χώρα εισήλθε βέβαια σε μια πιο ομαλή σε σχέση με το παρελθόν περίοδο. Απαλλάχτηκε από την ξενοκίνητη δικτατορία των συνταγματαρχών. Καταργήθηκε η μοναρχία. Αποκαταστάθηκε η δημοκρατία. Η δημοκρατία αυτή υπήρξε όμως αυταρχική, όπως στο σύνολο της η αντιπολίτευση (από το Κέντρο μέχρι το ΚΚΕ) σημείωσε κατά τη συζήτηση αναθεώρησης του Συντάγματος. Παρά το γεγονός ότι μεταβλήθηκε αισθητά ο συσχετισμός των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, τα κέντρα εξουσίας παρέμειναν κατά βάση άθικτα. Συνεχίστηκε η οικονομική και πολιτική κυριαρχία των εγχώριων ισχυρών οικονομικών κέντρων σε στενή διασύνδεση με τις πολυεθνικές εταιρείες ιδίως των ΗΠΑ και των αναπτυγμένων κρατών της δυτικής Ευρώπης.

Ωστόσο, η αναθεωρητική διαδικασία του 1975 διεξήχθη σε συνθήκες οικονομικής (διεθνούς και εγχώριας) και πολιτικής κρίσης. Με μια έννοια, υπάρχουν κάποιες αναλογίες με σήμερα. Κατά συνέπεια, η μελέτη των προτάσεων που κατατέθηκαν το 1975 μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να φανεί εξαιρετικά επωφελής, όχι με την έννοια της αντιγραφής και μηχανικής μεταφοράς των προτάσεων που διατυπώθηκαν σε άλλη ιστορική και χρονική στιγμή. Διδάγματα μπορεί να αντληθούν και από την εμπειρία του μεσοπολέμου η οποία σημαδεύτηκε από τη διεθνή και εγχώρια οικονομική κρίση.

Σήμερα, εν μέσω της οικονομικής κρίσης, πολλοί είναι εκείνοι που κάνουν λόγο για ολοκλήρωση του κύκλου της μεταπολίτευσης και για ανάγκη μιας νέας μεταπολίτευσης. Οι απόψεις αυτές υποστηρίζουν την αναθεώρηση του Συντάγματος και την αναμόρφωση του πολιτικού και κομματικού συστήματος. Είναι παραπάνω από φανερό ότι απαιτούνται δραστικές αλλαγές. Προς ποια όμως κατεύθυνση πρέπει να γίνουν αυτές;

Σε τέτοιες ιδίως περιπτώσεις δυο δρόμοι ανοίγονται ενώπιον κάθε λαού σε ό,τι αφορά τους συνταγματικούς και πολιτικούς θεσμούς: ή θα συρρικνωθεί η δημοκρατία παραπέρα προκειμένου να ληφθούν χωρίς πολλές αντιδράσεις τα σκληρά οικονομικά μέτρα που μεταφέρουν το βάρος της κρίσης στους κοινωνικά αδύναμους ή θα διευρυνθεί και ουσιαστικοποιηθεί η δημοκρατία έτσι ώστε ο λαός να γίνει πραγματικά εκείνος που αποφασίζει για το τι είδους οικονομικές πολιτικές πρέπει να ακολουθηθούν.

Πριν όμως επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, ας εξετάσουμε συνοπτικά τη σχετική ελληνική εμπειρία του μεσοπολέμου και τις σύγχρονες εμπειρίες χωρών που πέρασαν παρόμοια κρίση πρόσφατα.

Η εμπειρία του μεσοπολέμου

Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 1929, που στην Ελλάδα ξέσπασε με μικρή χρονική υστέρηση, φάνηκε ότι βασικό μέλημα των ιθυνόντων, όπως σε κάθε οικονομική κρίση, αποτελεί η μη μετατροπή της σε πολιτική κρίση. Οι λειτουργίες του κράτους, οι συνταγματικοί και πολιτικοί θεσμοί προσαρμόζονται σε αυτό το δεδομένο και σε αυτό το στόχο.

Η δυσαρέσκεια των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων οδηγεί συνήθως σε απαξίωση του πολιτικού προσωπικού και σε πολιτικές ανακατατάξεις. Οι τελευταίες, γίνεται προσπάθεια, να αφομοιωθούν ακόμη και με την εμφάνιση και εδραίωση νέων πολιτικών σχηματισμών που κινούνται όμως πάντοτε στο πλαίσιο του κυρίαρχου συστήματος αλλά και με την προσαρμογή των συνταγματικών θεσμών.

Στόχος αυτής της προσαρμογής είναι η αποσόβηση της πολιτικής και, ακόμη περισσότερο, της επαναστατικής κρίσης. Ο περιορισμός της δημοκρατίας και των δημοκρατικών ελευθεριών, η σκλήρυνση της καταστολής στοχεύουν στην κάμψη του απεργιακού κινήματος, των διαδηλώσεων, της διάδοσης ιδεών που οδηγούν στην ανάπτυξη των διεκδικήσεων του λαού και, πολύ περισσότερο, των ιδεών που αμφισβητούν το κυρίαρχο κοινωνικό σύστημα.

Οι επώδυνες αποφάσεις και η εφαρμογή τους που κατακρημνίζουν οποιαδήποτε κοινωνική κατάκτηση, που πλήττουν βίαια το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, δύσκολα μπορούν να γίνουν αποδεκτές αδιαμαρτύρητα. Όση προσπάθεια και να καταβάλλουν οι κρατικοί και ιδιωτικοί ιδεολογικοί μηχανισμοί, η αναδιανομή του πλούτου είναι τόσο απότομη και βίαιη που καθιστά ισχυρό το ενδεχόμενο να γεννήσει αντιδράσεις. Η πάλη των αντιτιθέμενων κοινωνικών τάξεων μοιραία οξύνεται, ανεξάρτητα από το εύρος, το βάθος και την προοπτική της.

Η υπέρβαση επομένως της κρίσης και η σταθεροποίηση του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος απαιτούν λιγότερη δημοκρατία. Καθώς ραγίζει η κοινωνική συναίνεση, ο λαός δύσκολα αποδέχεται τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα. Γι’ αυτό, πρέπει να περιοριστεί ο λόγος του στη λήψη των αποφάσεων αλλά και να περιοριστούν οι δυνατότητες αντίδρασής του.

Ο Αλ. Σβώλος αναφερόμενος στις εξελίξεις του μεσοπολέμου και στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης σημείωνε ότι η αστική τάξη «υπό την πίεσιν της κρίσεως, φέρεται μοιραίως προς την ενίσχυσιν του κράτους, δια την συντήρησιν της αρχούσης τάξεως … και δια την εξουδετέρωσιν των συνεπειών του λαϊκού ελέγχου επί της ασκήσεως των τόσον εκτεταμένων, σήμερον, αρμοδιοτήτων της πολιτικής εξουσίας… Η ενίσχυσις της εκτελεστικής εξουσίας και του κράτους γενικώς εν τη συγχρόνω δημοκρατία … θα σημάνη ή ότι η πλειοψηφία θέλει να ασκή την πολιτικήν εξουσίαν, χωρίς να ενοχλήται από τα δικαιώματα της μειοψηφίας, πολιτικά ή ατομικά, ή ότι η μειοψηφία θέλει να ασκή την εξουσίαν, χωρίς να λαμβάνη υπ’ όψιν την θέλησιν ή την αντίστασιν της πλειοψηφίας»[1].

Στη λογική αυτή και με στόχευση την ανάσχεση του απεργιακού και γενικότερα του κύματος κοινωνικής διαμαρτυρίας που χαρακτήρισε την Ελλάδα του μεσοπολέμου, παρατηρήθηκαν τρία αλληλοσυμπληρούμενα φαινόμενα. Το πρώτο είναι οι πρακτικές παραβίασης του Συντάγματος του 1927 εκ μέρους των κυβερνήσεων με στόχο τη de factο ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας και την αποδυνάμωση της Βουλής και του λαϊκού ελέγχου. Το δεύτερο είναι η ψήφιση σειράς αντιδημοκρατικών νόμων που αφορούσαν τον περιορισμό έως και απαγόρευση των απεργιών (ιδίως των δημοσίων υπαλλήλων), την εκτόπιση των υπόπτων «διατάραξης της δημόσιας τάξης και ασφάλειας», την ποινικοποίηση της διάδοσης επαναστατικών και εν γένει ριζοσπαστικών ιδεών (το περίφημο αντικομμουνιστικό ιδιώνυμο, ν. 4229/1929).

Το τρίτο αφορά την πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος που διατυπώθηκε από τον Ελ. Βενιζέλο το 1932, τη χρονιά ακριβώς που ξέσπασε η κρίση στην Ελλάδα. Η πρόταση δεν ευδοκίμησε. Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι στην πραγματικότητα υπερκεράστηκε από τις εξελίξεις. Οι απόπειρες πραξικοπημάτων του Πλαστήρα το 1932 και των βενιζελικών αξιωματικών το 1935 έδωσαν την ευκαιρία για την πραξικοπηματική κατάργηση του Συντάγματος του 1927 (που ήταν το πιο δημοκρατικό που γνώρισε μέχρι τότε η χώρα) και την επαναφορά του βασιλιά και του Συντάγματος του 1911. Και τούτο βέβαια για ελάχιστο χρόνο αφού λίγους μήνες μετά οι αντιδημοκρατικές εξελίξεις ολοκληρώθηκαν με την επιβολή της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας.

Ποια ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά της πρότασης αναθεώρησης του 1932; Αυτή προέβλεπε την άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από το λαό και την ενδυνάμωση των αρμοδιοτήτων του, δηλαδή την ενίσχυση με καισαρικού τύπου εξουσίες της εκτελεστικής λειτουργίας και μάλιστα σε ένα μόνο πρόσωπο[2]. Εννοείται ότι αυτό σήμαινε αποδυνάμωση της Βουλής. Όπως το είχε εκφράσει ο ίδιος ο Βενιζέλος, «τα κακά του κοινοβουλευτισμού απέβησαν μεγαλύτερα και καταφανέστερα… Η σημερινή εκτελεστική εξουσία είναι ανίκανος να ανταποκριθεί προς τα καθήκοντά της, ευρισκομένη υπό την πλήρη εξάρτησιν της νομοθετικής εξουσίας»[3].

Στο πλαίσιο της ενδυνάμωσης των εξουσιών του Προέδρου της Δημοκρατίας η πρόταση περιλάμβανε την παροχή σε αυτόν εξαιρετικά ευρείας ευχέρειας να κηρύσσει την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και να επιβάλλει το στρατιωτικό νόμο αναστέλλοντας την ισχύ των συνταγματικών δικαιωμάτων. Επρόκειτο για αντιγραφή του άρθρου 48 του Γερμανικού Συντάγματος της Βαϊμάρης το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στη Γερμανία σε βάρος των λαϊκών αγώνων και συνέβαλε στην πορεία προς την κατάλυση της δημοκρατίας και την επιβολή του ναζισμού[4].

Εύκολα διαπιστώνεται σήμερα, με τη χρονική απόσταση που υπάρχει, ότι η οικονομική κρίση ξεπεράστηκε τότε σε βάρος των στοιχειωδών λαϊκών αναγκών. Οι οδυνηρές για τους πολλούς αυτές αποφάσεις δεν μπορούσαν να υλοποιηθούν χωρίς τον παραμερισμό του λαού και την καταστολή των όποιων αντιδράσεων. Ανάλογη ήταν η πορεία και άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Συχνά μάλιστα, όπως γνωρίζουμε, η διαδικασία αυτή ολοκληρώθηκε, όπως και στην Ελλάδα, με την επιβολή δικτατορικού καθεστώτος.

Σύγχρονες εμπειρίες

Το φαινόμενο δεν είναι ελληνική ιδιοτυπία ούτε αφορά μόνο την περίοδο του μεσοπολέμου και την οικονομική κρίση του 1929. Αντίθετα, φαίνεται ότι ανάλογες εμπειρίες είχαν και όλες οι χώρες εκείνες που, τις τελευταίες δεκαετίες, αντιμετώπισαν οικονομικές και πολιτικές κρίσεις. Παντού όπου η οικονομική κρίση επιλύθηκε στην κατεύθυνση της αναδιανομής πλούτου σε βάρος των ασθενέστερων και υπέρ της συγκέντρωσης πλούτου σε λιγότερους, σημειώθηκαν, λιγότερο ή περισσότερο, συνταγματικές και πολιτικές αλλαγές στη λογική του περιορισμού της δημοκρατίας. Κάποιες φορές, η τάση αυτή έφτασε μέχρι την πλήρη κατάργησή της.

Ένα από τα πλέον πρόσφατα και γνωστά παραδείγματα είναι εκείνο της Αργεντινής. Η οικονομική κρίση και η προσπάθεια υπέρβασής της με βάση τις κατευθύνσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου οδήγησαν στην εξαθλίωση μια ευημερούσα χώρα και ένα λαό που απολάμβανε σημαντικές κατακτήσεις ενώ, από την άλλη, εγχώρια ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και πολυεθνικές επιχειρήσεις συγκέντρωσαν αμύθητο πλούτο. Η όξυνση αυτή των κοινωνικών αντιθέσεων επέφερε τη διόγκωση των λαϊκών αντιδράσεων οι οποίες αντιμετωπίστηκαν με την αστυνομική βία και τη δολοφονία δεκάδων διαδηλωτών, τον περιορισμό των δικαιωμάτων και ελευθεριών και την κήρυξη της κατάστασης πολιορκίας.

Λίγες δεκαετίες νωρίτερα στη γειτονική Χιλή, οι πολιτικές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εφαρμόστηκαν όχι απλά μέσω της αιματηρής καταστολής διαδηλώσεων και της επιβολής κατάστασης πολιορκίας. Εκεί χρειάστηκε η ανατροπή της συνταγματικής κυβέρνησης του Σ. Αλλιέντε, η εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων, η κατάργηση του Συντάγματος και κάθε είδους ελευθερίας. Το στόχο επέτυχε το πραξικόπημα υπό τον Α. Πινοτσέτ που καθοδηγήθηκε από τις αντιδραστικές δυνάμεις της Χιλής σε συνεργασία με τηCIA και τις πολυεθνικές των ΗΠΑ[5].

Στην περίπτωση της Χιλής τα μέτρα ήταν πιο δραστικά γιατί εκεί η κρίση ήταν πρώτιστα πολιτική. Η εκλογική νίκη το 1970 των δυνάμεων της «λαϊκής ενότητας» είχε οδηγήσει στην εθνικοποίηση του χαλκού, του βασικού πλουτοπαραγωγικού μέσου της Χιλής. Γενικότερα η κυβέρνηση προωθούσε την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου σε όφελος της εργατικής τάξης, των αγροτών και των μικρομεσαίων στρωμάτων. Αυτό συνιστούσε θανάσιμο κίνδυνο για το κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό σύστημα που έπρεπε να αντιμετωπιστεί δραστικά.

Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν σε όλες τις ηπείρους: στην Αφρική, στην Ασία, στην Ευρώπη[6]. Πάντοτε η προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης σε όφελος μιας εγχώριας και διεθνούς ολιγαρχίας συνοδεύτηκε από ένταση της καταπίεσης, κατάλυση της συνταγματικής νομιμότητας ή, πάντως, από εκτεταμένες παραβιάσεις του Συντάγματος και των συνταγματικών δικαιωμάτων.

Ποιο είναι το πρόβλημα της σημερινής δημοκρατίας;

Στις επιστημονικές αλλά και στις τρέχουσες συζητήσεις ολοένα και συχνότερα διαπιστώνεται η προβληματική κατάσταση της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας και αναφύεται το ερώτημα: ποιο είναι το βασικό πρόβλημα;

Η ουσία του προβλήματος συνίσταται στο γεγονός ότι η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας αποτελεί πλάσμα[7]. Η λαϊκή κυριαρχία που επιτάσσει το Σύνταγμα είναι στην πραγματικότητα κυριαρχία μιας οικονομικής ολιγαρχίας επί του λαού. Όπως χαρακτηριστικά εκφραζόταν ο Αλ. Σβώλος, η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί «ένα των μύθων του νεωτέρου δημοσίου βίου, απλάς προλήψεις», «πλάσματα χωρίς περιεχόμενον»[8]. Πίσω από την τυπική ισότητα και τη δημοκρατία υπάρχουν σχέσεις ανισότητας, σχέσεις εκμετάλλευσης οι οποίες φαλκιδεύουν τη δημοκρατία, την καθιστούν μορφή κυριαρχίας μιας οικονομικής ολιγαρχίας. Οι σχετικές επισημάνσεις του Αλ. Σβώλου αποκτούν επικαιρότητα: «Όχι μόνον, άλλως τε, δεν υπάρχει Λαός ως «σύνολον» ή «ενότης», αλλά τουναντίον σχηματίζονται και διακρίνονται βαθμηδόν και σαφέστερον μόνον ομάδες, τάξεις και στρώματα κοινωνικά, αντιτεταγμένα προς άλληλα, απορροφώντα εντός εαυτών τα άτομα»[9],[10].

Η ανάγκη σύγκλησης Συντακτικής Συνέλευσης

Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει[11], η λήψη κρίσιμων αποφάσεων που επηρεάζουν δραματικά τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων επιτάσσει την ευρύτερη δυνατή λαϊκή συμμετοχή. Επιβάλλει πραγματική δημοκρατική συζήτηση και, μάλιστα, με όρους, όσο το δυνατό καλύτερους ώστε η συζήτηση να διεξάγεται στο έδαφος των πραγματικών δεδομένων, με ουσιαστική πληροφόρηση και κριτήριο τις ανάγκες της μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού. Είναι προφανές, από την τρέχουσα εμπειρία, ότι η χώρα κινείται στον αντίποδα αυτής της λογικής. Η πληροφόρηση του λαού είναι απολύτως ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα ενώ η δημόσια συζήτηση περιορίζεται ασφυκτικά και είναι απολύτως εκβιαστική. Βάση της όποιας συζήτησης θεωρείται η αποδοχή της αφαίρεσης των λαϊκών κατακτήσεων.

Κατά συνέπεια, η οικονομική κρίση και η υπέρβασή της σε όφελος, και όχι σε βάρος των συμφερόντων, του βιοτικού επιπέδου και των κατακτήσεων της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας θέτει επί τάπητος το θεμελιώδες ερώτημα του δρόμου της κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης. Ο λαός πρέπει να βρεθεί στο επίκεντρο των αποφάσεων έτσι ώστε ο ίδιος να αποφασίσει για τα μέτρα εκείνα που χρειάζεται να ληφθούν, για την κατεύθυνση της ανάπτυξης που θα επιλέξει. Αυτό προϋποθέτει ανάπτυξη και εμβάθυνση της δημοκρατίας και των ελευθεριών και όχι το αντίθετο.

Με την έννοια αυτή, αναφύεται η ανάγκη βαθιών πολιτικών και συνταγματικών αλλαγών. Η αναγκαιότητα της Συντακτικής Συνέλευσης προβάλλει κάθε μέρα και πιο έντονα.

Πολλές φορές η ελληνική συνταγματική ιστορία βρέθηκε ενώπιον του διλήμματος: αναθεωρητική ή συντακτική Βουλή; Το ίδιο συνέβη και το 1975. Κάθε φορά επικρατούσαν οι πιο μετριοπαθείς, έως συντηρητικές, επιλογές οι οποίες απέρριπταν την ιδέα της Συντακτικής και περιόριζαν την εμβέλεια του εγχειρήματος στην αναθεώρηση του Συντάγματος με σκοπό να μην ανοίξουν «οι ασκοί του Αιόλου» σε ριζοσπαστικές εξελίξεις.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Οι όποιες προτάσεις και σκέψεις έχουν μέχρι σήμερα δημοσιοποιηθεί αφορούν την αναθεώρηση του Συντάγματος. Οι απόψεις αυτές είτε περιορίζουν το εύρος των αλλαγών σε μη θεμελιώδη ζητήματα είτε προτείνουν μεταβολές που θα επιδεινώσουν τα σημερινά προβλήματα, όπως για παράδειγμα την άμεση εκλογή του Πρόεδρου της Δημοκρατίας[12] και τη μετατροπή του πολιτεύματος ουσιαστικά σε προεδρικό ή την ενσωμάτωση στο Σύνταγμα διάταξης που θα ορίζει ένα νεοφιλελεύθερο δημοσιονομικό πλαίσιο κατά το γερμανικό πρότυπο[13]. Αυτό επομένως που χρειάζεται είναι ριζικές αλλαγές και μάλιστα σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που βρισκόταν μέχρι τώρα η συνταγματική πραγματικότητα.

Η σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης στη λογική που σκιαγραφήσαμε μπορεί να γίνει μόνο να συντρέξουν οι κατάλληλες κοινωνικοπολιτικές προϋποθέσεις. Αυτό σημαίνει την αφύπνιση του λαού, την ενεργητική του παρέμβαση στις πολιτικές εξελίξεις. Η παθητική αναμονή, η λογική της ανάθεσης της επίλυσης των προβλημάτων σε κόμματα και φωτισμένους ηγέτες δεν μπορεί να οδηγήσει στη σύγκληση μιας Συντακτικής Συνέλευσης που θα πραγματοποιήσει τομές.

Υπάρχουν κάποια σύγχρονα τέτοια παραδείγματα. Ανεξάρτητα από την κατάληξη των προσπαθειών αυτών και από το εύρος των αλλαγών που επέφεραν, οι Συντακτικές Συνελεύσεις στη Βενεζουέλα και στη Βολιβία οδήγησαν στην υιοθέτηση νέων Συνταγμάτων, στην ενίσχυση της εθνικής ανεξαρτησίας, στην εθνικοποίηση των βασικών πλουτοπαραγωγικών πηγών και σε κάποια αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου σε όφελος των πιο αδύναμων και φτωχών κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων του πληθυσμού[14].

Τι είδους άμεσες αλλαγές;

Ποιες είναι όμως οι δημοκρατικές αυτές αλλαγές που μπορούν να βοηθήσουν τον ελληνικό λαό να υπερασπίσει το βιοτικό του επίπεδο και τα δικαιώματά του και να μεταβάλλει το συσχετισμό των δυνάμεων; Η συζήτηση που διεξήχθη το 1975, πολλές από τις τροπολογίες που κατατέθηκαν, προσφέρουν πολλές χρήσιμες ιδέες.

Χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, μια δέσμη αλλαγών που θα κινούνται σε τρεις κατευθύνσεις: α. αναβάθμιση της Βουλής ώστε να αποδυναμωθεί η παντοδύναμη εκτελεστική εξουσία, στη λογική της κυβερνώσας Βουλής, β. μεγιστοποίηση του ελέγχου που ασκεί ο λαός στους αντιπροσώπους του και ειδικά στη Βουλή, γ. επέκταση των λαϊκών ελευθεριών ώστε να διευρυνθεί το πεδίο της αυτόνομης λαϊκής δράσης και παρέμβασης.

Ενδεικτικά τέτοιες αλλαγές θα μπορούσαν να είναι οι παρακάτω. Ειδικότερα σε σχέση με το σημείο α:

  1. Με βάση τις σύγχρονες εξελίξεις και, ιδίως, τον οικονομικό έλεγχο του ασκούν στη χώρα μας η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έχει γίνει πλέον περισσότερο από αναγκαία η επαναρρύθμιση των σχέσεων της Ελλάδας με τέτοιου είδους οργανισμούς. Επείγει η διεκδίκηση της οικονομικής και πολιτικής ανεξαρτησίας της χώρας[15]. Το ζήτημα αυτό δεν είναι πρώτιστα συνταγματικό – νομικό, είναι όμως και τέτοιο. Βασικό συνταγματικό θεμέλιο αυτής της σχέσης αποτελούν ιδίως τα άρθρα 27, 28 και 80 του Συντάγματος. Η εκχώρηση κυριαρχίας θα πρέπει να αποκλείεται ρητά από το Σύνταγμα. Οι διεθνείς σχέσεις της χώρας μπορούν να αναπτυχθούν ολόπλευρα και πολύπλευρα σε ισότιμη βάση. Μπορεί επίσης να μην επιτρέπεται συνταγματικά η εγκατάσταση ξένων στρατιωτικών βάσεων και εγκαταστάσεων κατά το πρότυπο του άρθρου 13 του Συντάγματος της Βενεζουέλας[16].
  2. Η επαναρρύθμιση του θεσμού της νομοθετικής εξουσιοδότησης προς την εκτελεστική εξουσία είναι σημαντική. Η συνταγματική ιστορία, ελληνική και διεθνής, παλαιότερη και πιο πρόσφατη, καταδεικνύει ότι ο θεσμός αποτελεί μορφή υφαρπαγής της εξουσίας από την εκάστοτε κυβέρνηση σε βάρος του αντιπροσωπευτικού οργάνου, ακόμη και παραβιάσεων του Συντάγματος και καταχρήσεων[17]. Άρα, οι προϋποθέσεις των νομοθετικών εξουσιοδοτήσεων πρέπει να γίνουν πολύ αυστηρές ενώ μερικές ακραίες μορφές όπως οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου του άρθρου 44 παρ. 1 θα μπορούσαν ακόμη και να καταργηθούν.
  3. Είναι απαραίτητος ένας ουσιαστικότερος ρόλος των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών με διεύρυνση του ρόλου τους, χωρίς όμως η διεύρυνση του ρόλου αυτού να γίνει σε βάρος του νομοθετικού έργου της Ολομέλειας της Βουλής. Χρειάζεται να εξασφαλιστεί η πλήρης και ουσιαστική ενημέρωση της Βουλής από την εκάστοτε κυβέρνηση για την ασκούμενη πολιτική, ουσιαστικός και διαρκής διακομματικός κοινοβουλευτικός έλεγχος όλων των κρατικών και κυβερνητικών τομέων δραστηριότητας και υπηρεσιών. Παράλληλα, απαιτείται ο περιορισμός της ασυδοσίας της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας στον τρόπο και τις διαδικασίες συζήτησης των νομοσχεδίων (άρθρο 76 του Συντάγματος). Μπορεί, για παράδειγμα, να προβλέπεται αυξημένη πλειοψηφία για να ακολουθηθεί η διαδικασία της συζήτησης ενός νομοσχεδίου ως κατεπείγοντος ή ιδιαίτερης σημασίας ή ως επείγοντος. Η λογική που πρέπει να διέπει τις σχέσεις Βουλής και κυβέρνησης να είναι η ενίσχυση του αντιπροσωπευτικού οργάνου το οποίο πρέπει να συγκεντρώσει τις μέγιστες εξουσίες στη λογική της κυβερνώσας Βουλής.
  4. Χρειάζεται επίσης να ενισχυθεί η νομοθετική πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης. Θα μπορούσε να προβλέπεται η συζήτηση δύο φορές το μήνα των προτάσεων νόμων, καθώς και η δυνατότητα συζήτησής τους σε περισσότερες από μία συνεδριάσεις (άρθρο 74 παρ. 6 του Συντάγματος). Απαιτείται ακόμη η κατάργηση των προβλεπόμενων στο άρθρο 73 παρ. 3 του Συντάγματος περιορισμών που εμποδίζουν τους βουλευτές και τα κόμματα να παίρνουν νομοθετικές πρωτοβουλίες αναφορικά με την πολιτική μισθών ή συντάξεων για το προσωπικό του Δημοσίου, των Ν.Π.Δ.Δ. και των Ο.Τ.Α.
  5. Είναι περισσότερο από αναγκαία η κατάργηση της συνταγματικά κατοχυρωμένης επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την κυβέρνηση. Απαιτείται η εκλογή της να γίνεται από ευρύτερο αντιπροσωπευτικό σώμα στο οποίο να συμμετέχουν εκπρόσωποι των κομμάτων (ανάλογα με τη δύναμή τους), εκπρόσωποι των ενώσεων των δικαστών και λοιπών νομικών επαγγελμάτων αλλά και εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών φορέων των εργαζομένων[18].

Σε σχέση με το σημείο β:

  1. Επιβάλλεται η υιοθέτηση της απλής αναλογικής ως πάγιου και συνταγματικά κατοχυρωμένου εκλογικού συστήματος για κάθε είδους εκλογική διαδικασία[19]. Μόνο έτσι μπορεί να μην αλλοιώνεται η βούληση του εκλογικού σώματος. Είναι εύγλωττη η προσήλωση όλων των κυβερνήσεων[20] (ελληνικών και άλλων) και των συστημικών κομμάτων στην άρνηση της απλής αναλογικής και στην υιοθέτηση εκλογικών συστημάτων που αλλοιώνουν τη βούληση του εκλογικού σώματος[21]. Στην ίδια λογική κινείται εξάλλου και ο νέος εκλογικός νόμος που παρουσίασε η κυβέρνηση που αποτελεί παραλλαγή του γερμανικού εκλογικού συστήματος και, εκτός των άλλων, μετατρέπει μια μειοψηφία του 40,2% σε απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
  2. Θεσμοί όπως η λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία, το δημοψήφισμα, σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο, με πρωτοβουλία των πολιτών[22], το δικαίωμα των μαζικών φορέων των εργαζομένων να υποβάλλουν προτάσεις νόμων[23] μπορούν επίσης να τονώσουν το ενδιαφέρον αλλά και την αποτελεσματικότητα της λαϊκής συμμετοχής.
  3. Χρειάζεται η τροποποίηση του άρθρου 14 του Συντάγματος και της σχετικής νομοθεσίας με τρόπο που να εξασφαλίζει, όσο είναι δυνατό, την ισότιμη μεταχείριση των πολιτικών κομμάτων και των πιο διαφορετικών απόψεων και όχι μόνο στις προεκλογικές περιόδους. Η αντίληψη της αναλογικής ισότητας στην προβολή των θέσεων των κομμάτων η οποία διέπει τη σχετική νομοθεσία είναι άδικη και αντιδημοκρατική. Συμβάλλει στη διαιώνιση της κυριαρχίας των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων. Εκείνο που χρειάζεται πάνω απ’ όλα όμως είναι να κοπεί ο ομφάλιος λώρος που συνδέει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τα ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα. Η σύνδεση αυτή καθιστά φενάκη κάθε συζήτηση για ελεύθερη διάδοση των ιδεών, πολύπλευρη ενημέρωση και όσο το δυνατό πιο ελεύθερη διαπάλη των ιδεών και των απόψεων. Απαιτείται, αντίθετα, η θέσπιση κανόνων δημοκρατικής διαχείρισης των κρατικών μέσων ενημέρωσης και η σε ισότιμη βάση κρατική χρηματοδότηση των πολιτικών και συνδικαλιστικών φορέων των εργαζομένων να ιδρύσουν και να διαχειριστούν τα δικά τους μέσα ενημέρωσης. Σαν ένα πρώτο, άμεσο βήμα απαιτείται ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης από επιτροπή που θα απαρτίζεται από εκπροσώπους των κομμάτων και, κυρίως, των συνδικαλιστικών, επιστημονικών και άλλων φορέων όπου η εκάστοτε κυβέρνηση δεν θα έχει την πλειοψηφία.
  4. Παράλληλα απαιτείται η ανάδειξη όλων των οργάνων τοπικής διοίκησης με το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, η κατάργηση πρώτα απ’ όλα του ν. 3852/2010 «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης – Πρόγραμμα Καλλικράτης».

Σε σχέση με το σημείο γ:

  1. Είναι αναγκαία η κατάργηση όλων εκείνων των συνταγματικών και νομοθετικών διατάξεων που περιορίζουν τις λαϊκές ελευθερίες και, ιδίως, το δικαίωμα στην απεργία, στις συναθροίσεις, στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, πρώτιστα στους εργασιακούς χώρους. Πιο συγκεκριμένα απαιτείται η αναμόρφωση της εργατικής νομοθεσίας με στόχο την κατοχύρωση πλήρους συνδικαλιστικής και πολιτικής ελευθερίας για τους εργαζόμενους.
  2. Απαιτείται η αποδέσμευση της χώρας από όλες τις συμφωνίες με τις ΗΠΑ και την ΕΕ που συνθέτουν ένα ευρύ πλέγμα κατασταλτικών μηχανισμών. Τέτοιες είναι, για παράδειγμα, οι συμφωνίες Σένγκεν, η Europol, οι συμφωνίες έκδοσης και δικαστικής συνδρομής, το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, οι διάφορες αντιτρομοκρατικές συμφωνίες κλπ.
  3. Είναι αναγκαίο να υπάρξει ριζικός εκδημοκρατισμός των ενόπλων δυνάμεων, των σωμάτων ασφαλείας, της δημόσιας διοίκησης. Ο εκδημοκρατισμός αυτός δεν μπορεί βέβαια να μεταβάλλει τη φύση των μηχανισμών αυτών. Πρέπει ωστόσο, να κατοχυρωθούν, και συνταγματικά, πλήρεις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.-

Του Δημήτρη Καλτσώνη

Δημοσιεύθηκε στον τόμο Δ. Καλτσώνης (επιμ), Η συνταγματική αναθεώρηση του 1975: κατ΄άρθρο κυβερνητικά σχέδια και τροπολογίες κομμάτων και βουλευτών (Τα Ελληνικά Συντάγματα τ. ΙΙ), Αθήνα, εκδ. Ξιφαράς, 2011, σελ. 7-14.

Πηγή: Πολιτεία 2.0

Down
pause
Up

 

Τα σχόλια έχουν κλείσει.